miércoles, 17 de febrero de 2010

2009 BELTZA (BLACK 2009 REMIX)

Euri asko egin du aurreko urteko uztailaren 15 horretatik, niri buruz ezagutzen ez zuen zerbait aurkitu nuenean.

Harrezkero, gauzek egin dute okerrera eta hobera, baina kasualitatez, gauza txar gehiago gertatu dira onak baino, edo txarrek leku berezia merezi dute nire buruan.

Eta zergatik hori?

Aurretik horrelakorik ez zaidalako inoiz gertatu, nahiz eta batzuek esperientzia gehiago izan gauza hauetarako, axola ez zaidana, baina bitan emozionatu nintzen, eta bitan eraman nuen zartakoa aurpegian. Kriston zartakoa, baina bigarrenak ez zuen gertatu behar izan, bera izan zelako behar bezain argia hitzik esan gabe. Mezua harrapatu nuen: ez zaitut interesatzen. Ondo, ulertu nuen eta gainetik pasa nuen, baina aste batzuk geroago, nere lagun bati esan zenion niri esateko belauna hautsi zenuela eta ospitalean zeundela. Horrek ekarri zuen bigarren erorialdia.

Eta nola erantzun zenion honi?

Denek, nik izan ezik, espero zuten bezala, BERRIZ ERE ez zenuen hitzik esan, ezta nire burua berriro aitortu nuenean ere. Oraindik mutu. Beraz, erabaki bat hartu dut: ez naiz hasi izen berri bat erabiltzen eta pentsakera aldatzen hobera zugatik hirugarren aldiz erortzeko. Ez dut uste hirugarren bat egongo denik, baina ezingo dut esan garaia iritsi arte, baina ez zait axola iristen ez bada; ardura bat gutxiago, nahikoak badauzkalako dagoeneko. Beraz, zu bigarren mailako ardura zara orain niretzat. Ez dakit berriz maitemindu zaren, eta zorte onez, ez zait inporta bigarren maila hori hirugarren, laugarren edo gehiago egiten den, zu ahazteko. Orduan amaituko da 'zu eta ni'. Bakarrik egongo zara 'zu' eta egongo naiz 'ni'.

Orain beste ardura batzuk ditut: inoiz baino azterketa gehiago suspenditu ditut, eta horrek esan nahi du aldaketa bat behar dudala, eta hasi da: itxura-aldaketa gertatu da, eta pentsakera aldaketa ari da, baina ondo aterako dela uste dut. Ondo ateratzen baldin bazait, nire bizitza osoak hobera egingo du.

Baina istorioa amaitu gabe dago, urtea ere ez delako amaitu, eta geratzen diren dozena bat egunetan asko gerta daiteke, beraz, hobeto erne egon,

Hala ere, abenduaren 18an nire zorteak 180ºko bira eman zuen. Eta ikusiko da urte amaieran....

Urte amaiera iritsi eta joan egin da, eta onartu behar dut hirugarren erorialdo hori iritsi eta besteak bezala amitu zela, akats berbera egin nuela berriro ere.

n.e.r.o. naiz, 2009 Beltza zen hau, eta hau izan da dena.

Gabon eta agur

domingo, 14 de febrero de 2010

EL DISFRAZ Y EL CAMINO

Hay un fin de semana cada año en el que cada ser (mas o menos) humano oculta sus miedos, frustraciones y demas penurias tras una mascara fisica o ficticia.
A algunos les sale bien la jugada, hacen creer al resto del mundo y en ocasiones a ellos mismos que la vida es hermosa y que ellos son tan felices y alegres como parecen a simple vista.

Eso con algunos. Otros recuerdan de forma dolorosa que llevan mucho tiempo sin ver la luz al final del tunel y que llevan ese miemo tiempo sin decidirse a renunciar o a seguir luchando, porque aquello que los mantenia en pie cada vez tiene menos fuerza y el cansacio y el largo camino por recorrer se cobran su precio, que puede llegar a ser la vida misma que uno acaba perdiendo las ganas de conservar.....

Es mas, hoy es (o ha sido) San Valentin, dia de l@s enamorad@s (nuevo dia de l@s solter@s sin suerte para otr@s much@s), y esa ausencia de alguien especial es algo que ocultar tras una mascara, antifaz o bigote postizo.

No intento consolar a quien sigue sin suerte, porque consolar no sirve para nada.

Solo hay una cosa que puede solucionar ese oscuro vacio. Una y nada mas que una, pero eso depende de dos decisiones, una de ellas siendo tomada en pocos segundos de forma afirmativa y la otra mas lenta, pudiendo ser un rotundo no (a veces acompañada de una risa despectiva, o incluso una fria indiferencia).

Resumiendo, me cago en ese asquerosisimo hijo de la grandisima puta que es el amor, maestro de las cabronadas legendarias.

lunes, 1 de febrero de 2010

Dos Caras

Hoy en dia, todo el mundo tiene al menos dos caras.
La que se muestra en publico, alegre, habladora, una cara que muestra lo que el mundo espera ver para sentirse seguro. Hay quien llega a mostrar incluso un sentido del humor un tanto 'demente'.

Despues esta la cara privada, que es la que casi nadie (o incluso nadie) conoce; seria, secreta, con algun toque de frialdad y serenidad. Rencor, odio, siempre se reservan para mostrarlas con el rostro privado que nadie conoce.

Luego esta la tercera cara que NADIE debe conocer, pues esta suele guardarse para uno mismo, para juzgar lo que ve y oye a su alrededor sin que nadie salvo uno mismo influya. Esta cara esta totalmente carente de emocion alguna, llegando a parecer inhumana. Desgraciadamente, hay personas que han convertido esta cara en una de sus dos principales, concirtiendose en seres como estatuas, siendo incapaces de mostrar ningun tipo de emocion

Puede negarse, alegando que hay gente que nunca es tan falsa, pero es mentira. Nadie se comporta de la misma manera con todo el mundo. Yo mismo; hay gente con quien soy gracioso (o lo intento), pero hay personas con las que no soy capaz, no me sale, no puedo. Con ell@s soy soso, sin humor, sin ganas de hablar ni de permanecer en su compañia mas de unos segundos antes de marcharme sin hacer ruido.

Resumiendo, dos caras conocidas mas una oculta que nunca debe salir pero sale. Y a veces para quedarse al mando.

Es naturaleza humana.